وقتي جامعه ايي زشتيها را زيبا و ارزش بپندارد بايد به تفكر فرو رفت و نگران شد و به دنيال دلايل ، علل و چاره بود . رشوه و باج كلماتي هستند كه در هر ادبياتي بعنوان كلماتي مذموم و زشت شناخته مي شوند . اما وقتي به جامعه اي كه در آن هستيم نگاهي داشته باشيم مشاهده مي كنيم كه يكي از متداول ترين و روزمزگي ترين معضلاتي است كه با آن مواجه هستيم كه درخيلي از مواقع رشوه دهنده و گيرنده به انجام دادن آن افتخار هم مي كنند. از نظر آماری نسبت رشوه گيران به رشوه دهندگان كمتر است ، نمي توان گفت كه همه رشوه مي گيرند اما بلا شك اكثر قريب به اتفاق جامعه رشوه مي دهند حتي افرادي كه رشوه را يك كار زشت مي دانند به اجبار تن به اين عمل مي دهند . بصورت خلاصه مي توان رابطه بين رشوه دهنده و گيرنده را دو نوع دانست در نوع اول رشوه دهنده جهت رسيدن به هدف خود باعث ترغيب عمل ميگردد و در نوع دوم رشوه دهنده جهت انجام گرفتن كار خويش مجبور به انجام عمل ميگردد . مهمترين دليل انجام گرفتن عمل رشوه فقر فرهنگي و مادي (كه هر دو به همديگر مربوط هستند) مي باشد .افراد بدليل داشتن فقر مادي در قبال ترغيب وسوسه مي شوند و براي تامين زندگي خود تن به اين عمل مي دهند افرادي هم بدليل فقر فرهنگي رشوه را كاري درست مي دانند که درجهت تسريع كارهاي خودشان بعنوان يك ابزار از آن استفاده مي كنند .... راه چاره تنها در تعريف دقيق از فقر و عواقب و ريشه يابي آن ، بالا بردن توان معيشتی و بار فرهنگي جامعه ، كنترل و نظارت و در نظر گرفتن قوانيني جهت مجازات افراد خاطي و لازم الاجرا بودن آن بر همه مي باشد.
